PARIVARTHAKA

ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ

ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಶೋಷಣೆ, ಜಾತಿ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಪಿತೃಪ್ರಧಾನತೆ, ಕೋಮುವಾದ ಹಾಗೂ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿಯ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಇಂದಿನ ಭಾರತ ತೀವ್ರ ವೈರುಧ್ಯಗಳ ದೇಶ: ಕೆಲವರ ಬಳಿ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತು; ಉಳಿದವರಿಗೆ ಕೃಷಿ ಸಂಕಷ್ಟ, ಅಸಂಘಟಿತ ದುಡಿಮೆ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಮತ್ತು ಇದ್ದ ನೆಲೆಯಿಂದಲೇ ಕಿತ್ತೊಗೆಯಲ್ಪಡುವ ಸ್ಥಿತಿ. ಈ ಅನ್ಯಾಯದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದವೇ ಇಂದಿಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಧನ ಎಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ, ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವ ವರ್ಗ, ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೂಪಗಳನ್ನು ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತೇವೆ.

ನಮಗೆ ಮೂರು ಉದ್ದೇಶಗಳಿವೆ:

  1. ಭಾರತದ ನಿಜ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು.
  2. ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಎಟುಕುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು.
  3. ನವ-ಉದಾರವಾದಿ ಪುನರ್‌ರಚನೆ, ನಿರಂಕುಶ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಕೋಮು ಧ್ರುವೀಕರಣವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನರೊಂದಿಗೆ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವುದು.

ನಮ್ಮದು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾವಾದಿ, ಜಾತ್ಯತೀತ ಮತ್ತು ಪಂಥವಾದ-ವಿರೋಧಿ ರಾಜಕಾರಣ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮೂಲಭೂತವಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಗಾಮಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ, ಎರಡನ್ನೂ ನಾವು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಗಂಭೀರ ಅಧ್ಯಯನ, ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆ ಮತ್ತು ಚಳವಳಿಗಳ ನಡುವಿನ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಮೂಲಕ, ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ, ಸಮಾನತೆಯ, ಸಮಾಜವಾದಿ ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸುದೀರ್ಘ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.

ನಾವು ಹೇಳುವ ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದ ಎಂದರೇನು

ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದ ಎಂದರೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಇರುವ ಒಂದು ವಿಧಾನ. ಅದು ಒಂದು ಸರಳ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ: ಜನ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೇ, ಸಮಾಜ ಹೇಗೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ‘ಮಹಾಪುರುಷರ’ ಮೂಲಕವಾಗಲೀ, ಬದಲಾಗದ ‘ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಭಾವ’ಗಳ ಮೂಲಕವಾಗಲೀ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ; ಹೋರಾಟಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ವರ್ಗ ಇಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿದೆ, ಆದರೆ ಅದು ಎಂದೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅದು ಜಾತಿ, ಪಿತೃಪ್ರಧಾನತೆ, ಧರ್ಮ, ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ದೀರ್ಘ ನೆರಳಿನ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದ ಒಂದು ಆಚರಣೆಯೂ ಹೌದು. ವಿಚಾರಗಳು ಚಳವಳಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಗಳಲ್ಲಿ, ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಜನ ಏನನ್ನು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಇಳಿಯಲು ನೆರವಾಗುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮೌಲ್ಯಯುತ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಇದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪಠ್ಯಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಜೀವಂತ ವಿಧಾನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಮಾರ್ಕ್ಸ್, ಎಂಗೆಲ್ಸ್, ಲೆನಿನ್, ಲಕ್ಸೆಂಬರ್ಗ್, ಗ್ರಾಂಷಿ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಓದುತ್ತೇವೆ; ಮೂಲ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದ ಕಲಿಯುವಷ್ಟೇ ಇಂದಿನ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದಲೂ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮದೇ ಸರಿಯಾದ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಬದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ: